HomeOpleidingenBijscholingenNieuws & InspiratieDocentenMediaContact

 

                                                                         Het Perfecte Hart

 

 

Op een mooie zomerdag, midden in de stad, stond een jongen. Schreeuwend naar de mensen om zich heen, die hij probeerde duidelijk te maken dat hij het allermooiste hart aller tijden heeft.

Een groot aantal mensen kwam om de jongen heen staan, en zagen dat deze jongen een prachtig hart had. Geen schrammetje of krasje, een perfect hart.

Jawel, iedereen was het ermee eens dat deze jongen het mooiste hart aller tijden had. De jongen was erg trots, en pronkte steeds meer met zijn hart.

Plotseling verscheen er een oude man vanuit de menigte en zei: Hoezo het mooiste hart aller tijden? De jouwe is nog niet eens minstens zo mooi als het mijne. De menigte en de jongen keken naar het hart van de oude man.

Het was een sterk hart, maar het had overal littekens, diepe krassen en wonden. Op sommige plaatsen waren er stukjes uit zijn hart, en zaten er andere stukjes in. Het paste niet perfect, maar vulde wel de lege plekjes in zijn hart op. Op sommige plaatsen was zelfs niks opgevuld.

De menigte staarde verbaasd naar de oude man. Hoe kan deze man nu beweren dat zijn hart mooier is? De jongen keek naar de staat van het hart van de oude man, en lachte. Dit moet een grapje zijn! En de jongen zei; Vergeleken met jouw hart, is het mijne perfect en is het jouwe een rommeltje van littekens en wonden.

Dat klopt, zei de oude man; jouw hart ziet er perfect uit, maar ik zou nooit met jou willen ruilen! Want kijk, ieder litteken, en iedere kras staat voor een persoon waarvoor ik mijn liefde heb gegeven. Ik haal een stukje uit mn hart, geef dat aan een persoon van wie ik hou, en die persoon haalt een stukje uit zijn hart en geeft het terug. Dat verklaart de opgevulde stukjes die niet precies passen.

Maar soms geef je je liefde aan iemand, en krijg je het niet terug. Dat verklaart de wonden. Je liefde geven betekent tegelijkertijd risico’s nemen. Ook al zijn deze wonden pijnlijk, ze blijven open om me te herinneren aan de liefde die ik aan deze personen heb gegeven, en blijf ik hopen dat ze ooit nog die liefde teruggeven en de wonden dichtmaken.

Dus misschien snap je nu, waarom mijn hart het mooiste is? De jongen stond stil te kijken, terwijl er een traan over zijn wangen rolde. Hij liep naar de man toe, reikte zijn hand naar zijn perfecte hart, en haalde er een stukje uit. Met trillende handen, offert hij zijn stukje hart aan de oude man. De man neemt het offer aan, plaatst het stukje in zijn eigen hart, en geeft een stukje van zichzelf aan de jongen terug. Het paste, niet precies, maar genoeg om de wond te dichten.

De jongen keek naar zijn eigen hart, en zag dat het nu niet meer perfect was, maar het was mooier dan ooit tevoren.